خانم معاون! توهین تراشی نکنید!

پاسخ به دلنوشته شهیندخت مولاوردی برای یادداشت "اصلاحات با واکر!"

پاسخ شهیندخت مولاوردی به یادداشت روز سه‌شنبه ام‌ در روزنامه جوان تحت عنوان «اصلاحات با واکر» که نکاتی در مورد نامزد شدن اعظم طالقانی بود، با یک گزاره‌ نادرست آغاز می‌شود‌: «روزنامه جوان به مدیرمسئولی یکی از اعضای شاخص جمنا... » مدیرمسئول روزنامه جوان سمتی در جمنا ندارد. نمی‌خواهیم بگوییم معاون رئیس‌جمهور خواسته دروغی را نشر دهد، لابد شلوغی فعالیت‌های انتخاباتی برای دفاع از عملکرد دولت، زمانی برای کسب اطلاعات درست باقی نگذاشته است.

مولاوردی در ادامه، روزنامه جوان را متهم می‌کند که ثبت نام اعظم طالقانی را بهانه کرده تا به دولت بتازد! یادداشت روزنامه جوان چند انتقاد مشخص و نه تخریب و تاختن به اصلاح طلبان داشت و اینکه انتقادات آرام به اصلاح طلبان، تخریب و تاختن به دولت عنوان شود، یادآور برخورد نامناسب وزیر راه با سؤال معمولی یک خانم خبرنگار است که البته معاون امور زنان از کنار آن با سکوت گذشت!

مولاوردی در نوشته خود پای هر امری را وسط می‌آورد تا ثابت کند روزنامه جوان توهین کرده است؛ از برداشت اشتباه و وسط کشیدن پای آیت‌الله طالقانی (که هیچ اشاره‌ای به ایشان در یادداشت تلویحاً و تصریحاً نشده بود) تا مبارزات سیاسی اعظم طالقانی در زمان شاه و نسبت فامیلی با آیت‌الله طالقانی و نمایندگی مجلس او. شاید خانم معاون در جریان نیستند، اما نه مبارزات سیاسی و نه نمایندگی مجلس، گرچه ارزشمند، ولی سابقه اجرایی محسوب نمی‌شود.

مولاوردی می‌نویسد: «دردا که دل نویسنده با ادبیات سخیفی که در مورد این بانوی بزرگوار و نمونه زن مسلمان معاصر به کار برده خنک نشده و در کمال تعجب متعرض مجاهد نستوه و به تعبیر امام راحل(ره)ابوذر زمان آیت‌الله طالقانی هم شده و افاضه می‌کند: «اگر به جای خانم طالقانی، آقای طالقانی هم بود، رد صلاحیت می‌شد‌!»

تعرض به آیت‌الله طالقانی تهمتی است که ناشی از فهم نادرست مطلب است. در متن یادداشت پس از اشاره به نداشتن سابقه اجرایی اعظم طالقانی و سبقه سیاسی او آمده که «بنابراین اگر قرار است تکلیف‌ رجل سیاسی‌ با کاندیداتوری یک زن روشن شود، آن زن حتماً اعظم طالقانی نمی‌تواند باشد؛ چه آنکه او اگر به‌جای «خانم» طالقانی، «آقای» طالقانی هم بود، صلاحیتش رد می‌شد‌. » در واقع خانم معاون لابد به دلیل از دست دادن آرامش پس از خواندن یک یادداشت انتقادی و شتابزدگی در نگارش پاسخ، نتوانسته دریابد که مقصود از «خانم» زن بودن و مقصود از «آقا» مرد بودن است و اساساً در آن یادداشت هیچ‌گونه اشاره‌ای به آیت‌الله طالقانی نشده، چه آنکه معتقدیم احترام به زن یعنی شخصیت او را وابسته به همسر و پدر او ندانیم و نیز نسبت‌های فامیلی را دخیل در سیاست نکنیم.

پاسخ به ادبیات «دل خنک شدن... »، «رو که نیست... »، «ادبیات سخیف... »، «طالقانی نیامده جای شما را تنگ کند... » و امثالهم را در شأن روزنامه جوان نمی‌دانیم و می‌گذریم؛ معاون رئیس‌جمهور عصبانی بوده و عنان از کف داده، ما چرا خود را آلوده کنیم؟

فقط بر نکات‌مان اصرار می‌ورزیم که: اعظم طالقانی نه به دلیل زن بودن بلکه به دلیل نداشتن سابقه اجرایی، نداشتن تحصیلات عالیه، سابقه سیاسی در مخالفت با نظام و به دلیل ناتوانی جسمی در اداره قوه مجریه، رد صلاحیت خواهد شد و ربط دادن این امور به «زن بودن» فرافکنی و سوءاستفاده از احساسات زنان است.‌ توقع تأیید صلاحیت زنان به صرف زن بودن و بدون تکیه بر توانایی‌های آنان توهین به جنس زن است‌. اصرار داریم شهیندخت مولاوردی موظف است به‌جای شعار دادن، به وضعیت زنان بی‌سرپرست، دستفروشان و ... برسد و به‌جای اصرار بر حضور زنان در استادیوم‌های مردان، پی افزایش فضاهای ورزشی زنانه باشد و نگارش دلنوشته در جواب انتقادات روزنامه جوان چیزى از این وظیفه کم نمی‌کند. ‌‌

کبری آسوپار

روزنامه جوان / ۳۱ فروردین ۹۶

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *